யோபு 14 Job 14

1. 1

   ஸ்திரீயினிடத்தில் பிறந்த மனுஷன் வாழ்நாள் குறுகினவனும் சஞ்சலம் நிறைந்தவனுமாயிருக்கிறான்.

   Man that is born of a woman is of few days, and full of trouble.

2. 2

   அவன் பூவைப்போலப் பூத்து அறுப்புண்கிறான்; நிழலைப்போல நிலைநிற்காமல் ஓடிப்போகிறான்.

   He cometh forth like a flower, and is cut down: he fleeth also as a shadow, and continueth not.

3. 3

   ஆகிலும் இப்படிப்பட்டவன்மேல் நீர் உம்முடைய கண்களைத் திறந்துவைத்து, உம்முடைய நியாயத்துக்கு என்னைக் கொண்டுபோவீரோ?

   And dost thou open thine eyes upon such an one, and bringest me into judgment with thee?

4. 4

   அசுத்தமானதிலிருத்து சுத்தமானதை பிறப்பிக்கத்தக்கவன் உண்டோ? ஒருவனுமில்லை.

   Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.

5. 5

   அவனுடைய நாட்கள் இம்மாத்திரம் என்று குறிக்கப்பட்டிருக்கையால், அவனுடைய மாதங்களின் தொகை உம்மிடத்தில் இருக்கிறது; அவன் கடந்துபோகக் கூடாத எல்லையை அவனுக்கு ஏற்படுத்தினீர்.

   Seeing his days are determined, the number of his months are with thee, thou hast appointed his bounds that he cannot pass;

6. 6

   அவன் ஒரு கூலிக்காரனைப்போல் தன் நாளின் வேலையாயிற்று என்று ரம்மியப்படுமட்டும் அவன் ஓய்ந்திருக்கும்படி உமது பார்வையை அவனைவிட்டு விலக்கும்.

   Turn from him, that he may rest, till he shall accomplish, as an hireling, his day.

7. 7

   ஒரு மரத்தைக்குறித்தாவது நம்பிக்கையுண்டு; அது வெட்டிப்போடப்பட்டாலும் திரும்பத் தழைக்கும், அதின் இளங்கிளைகள் துளிர்க்கும்;

   For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.

8. 8

   அதின் வேர் தரையிலே பழையதாகி, அதின் அடிக்கட்டை மண்ணிலே செத்தாலும்,

   Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;

9. 9

   தண்ணீரின் வாசனையினால் அது துளிர்த்து, இளமரம்போலக் கிளைவிடும்.

   Yet through the scent of water it will bud, and bring forth boughs like a plant.

10. 10

    மனுஷனோவென்றால் செத்தபின் ஒழிந்துபோகிறான், மனுபுத்திரன் ஜீவித்துப்போனபின் அவன் எங்கே?

    But man dieth, and wasteth away: yea, man giveth up the ghost, and where is he?

11. 11

    தண்ணீர் ஏரியிலிருந்து வடிந்து வெள்ளம் வற்றிச் சுவறிப்போகிறதுபோல,

    As the waters fail from the sea, and the flood decayeth and drieth up:

12. 12

    மனுஷன் படுத்துக்கிடக்கிறான் ; வானங்கள் ஒழிந்துபோகுமளவும் எழுந்திருக்கிறதும் இல்லை, நித்திரை தெளிந்து விழிக்கிறதும் இல்லை.

    So man lieth down, and riseth not: till the heavens be no more, they shall not awake, nor be raised out of their sleep.

13. 13

    நீர் என்னைப் பாதாளத்தில் ஒளித்து, உமது கோபம் தீருமட்டும் என்னை மறைத்து, என்னைத் திரும்ப நினைக்கும்படிக்கு எனக்கு ஒரு காலத்தைக் குறித்தால் நலமாயிருக்கும்.

    O that thou wouldest hide me in the grave, that thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, that thou wouldest appoint me a set time, and remember me!

14. 14

    மனுஷன் செத்தபின் பிழைப்பானோ? எனக்கு மாறுதல் எப்போது வருமென்று எனக்குக் குறிக்கப்பட்ட போராட்டத்தின் நாளெல்லாம் நான் காத்திருக்கிறேன்.

    If a man die, shall he live again? all the days of my appointed time will I wait, till my change come.

15. 15

    என்னைக் கூப்பிடும், அப்பொது நான் உமக்கு உத்தரவு சொல்லுவேன்; உமது கைகளின் கிரியையின்மேல் விருப்பம் வைப்பீராக.

    Thou shalt call, and I will answer thee: thou wilt have a desire to the work of thine hands.

16. 16

    இப்பொழுது என் நடைகளை எண்ணுகிறீர், என் பாவத்தின்மேலல்லவோ கவனமாயிருக்கிறீர்.

    For now thou numberest my steps: dost thou not watch over my sin?

17. 17

    என் மீறுதல் ஒரு கட்டாகக் கட்டப்பட்டு முத்திரைபோடப்பட்டிருக்கிறது, என் அக்கிரமத்தை ஒருமிக்கச் சேர்த்தீர்.

    My transgression is sealed up in a bag, and thou sewest up mine iniquity.

18. 18

    மலை முதலாய் விழுந்து கரைந்துபோம், கன்மலை தன் இடத்தை விட்டுப்பேர்ந்துபோம்.

    And surely the mountain falling cometh to nought, and the rock is removed out of his place.

19. 19

    தண்ணீர் கற்களைக் குடையும்; ஜலப்பிரவாகம் பூமியின் தூளில் முளைத்ததை மூடும்; அப்படியே மனுஷன் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை அழிக்கிறீர்.

    The waters wear the stones: thou washest away the things which grow out of the dust of the earth; and thou destroyest the hope of man.

20. 20

    நீர் என்றைக்கும் அவனைப் பெலனாய் நெருக்குகிறதினால் அவன் போய்விடுகிறான்; அவன் முகரூபத்தை மாறப்பண்ணி அவனை அனுப்பிவிடுகிறீர்.

    Thou prevailest for ever against him, and he passeth: thou changest his countenance, and sendest him away.

21. 21

    அவன் பிள்ளைகள் கனமடைந்தாலும் அவன் உணரான்; அவர்கள் சிறுமைப்பட்டாலும் அவர்களைக் கவனியான்.

    His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he perceiveth it not of them.

22. 22

    அவன் மாம்சம் அவனிலிருக்குமளவும் அதற்கு நோவிருக்கும்; அவன் ஆத்துமா அவனுக்குள்ளிருக்குமட்டும் அதற்குத் துக்கமுண்டு என்றான்.

    But his flesh upon him shall have pain, and his soul within him shall mourn.

Tamil Old Version · சத்திய வேதாகமம் · King James Version